مساله اين است که اکنون، يعنی هنگامه پشت سر گذاشتن قرن قبلی و ايستادن در آستانه قرنی ديگر، پرسشی که پرسيدنش را، خود به ما تحميل می کند، اين است که معماری نزد ما و برای ما در چه <وضعيتی> واقع است؟ اينکه اکنون فهم معمار ايرانی از معمار چيست، و اين فهم در چه نسبتی با فهم يا فهم های معماری در ساير نقاط جهان قرار دارد. به تعبير ديگر، تلاش داريم نخست روشن کنيم معماری به منزله يک ديسپلين و فرمی از دانش، در سطح جهانی، امروز شامل چه ديسکورس هايی <گفتمان هايی> است، تقابل_تعارض و يا تعامل ميان اين ديسکورس ها در چه مرحله ای قرار دارد، و چه ديالوگی هايی در جريان است، سپس دريابيم معماران ايرانی در کجای اين کشمکش ها ايستاده اند و هر يک کدام جريان فکری و گفتمانی را در اين سپهر فرهنگی نمايندگی می کنند. مختصر اينکه دريابيم <کجای کاريم؟> و اين <وضعيت> آبستن چه <موقعيت هايی> است؟ ستودن اراده ای معطوف و يک خودآگاهی فرهنگی. در ستايش <سنجش وضعيت> ناظر بر اينکه بپرسم:

ستايش يا نکوهش وضعيت؟ مساله اين است!